Bardzo starzy oboje

                      

Prace nad Dziadem i Babą już właściwie zakończone. Dziada już pokazywałam parę razy, Baba jeszcze nieopatrzona - dopiero niedawno zyskała perukę (oskalpowałam jakąś biedną porcelankę):

 ...i ubranko (wraz ze starymi peerelowskimi butami dla, powiedzmy, Barbie):

Dziad też się w kwestii butów wzbogacił. Pierwotnie miał być boso, bo ilekroć patrzyłam na jego paluszki u nóg, wpadałam w samozachwyt. No ale jak to tak - bez butów? W końcu poszłam na kompromis i zmontowałam Dziadkowi skórzane klapki. I teraz niby kapcie są, a paluszki na tym nie tracą ;)

 Cały, uklapkowiony Dziad w kącie koło Dynastii:

Zmieniłam pierwotny układ pomieszczenia - z meblościanką ustawioną centralnie było trochę zbyt teatralnie, ekspozycja robiła się nachalna i jakaś taka przesadna. Z nowego ustawienia jestem dużo bardziej zadowolona.

Wierny Towarzysz nie jest rękodziełem. Pochodzi (podobnie jak wazon podłogowy, koszyk na wełnę, patera i pewnie jeszcze kilka rzeczy) z mojego ulubionego lumpeksu gadżetowego. 
Leżenie w przejściu jest ulubioną rozrywką niektórych psów, więc pomyślałam, że i jemu będzie pod drzwiami dobrze.

I jeszcze trochę stołu:

Widok na prawą stronę i na kotki. Kotki muszą być.

Pewnie jeszcze trochę detali dojdzie, ale generalnie - salon gotowy. Został jeszcze przedpokój, ale też już niewiele mu brakuje.

c.d.n.

Goła baba

Pokazywałam ją już jakiś czas temu na facebooku, ale tu jeszcze nie.

No więc jest - niezbyt perfekcyjna pani domu, królowa chaosu na kwiecie lotosu, obnażająca się nieobyczajnie gdzieś w bloku z wielkiej płyty, u progu lat 90.

Z boazerią, fototapetą i wszystkimi szykanami. I ze spaghetti, którego rzeczona baba najwyraźniej nie potrafi ugotować al dente.
Ale może ma inne talenty.


Mebelki pierwotnie wyglądały tak:

...ale zostały przemalowane w wielkomiejskim stylu, żeby sprostać wymogom epoki (raz jeszcze - fototapeta! Z motywem tropikalno-akwaryjnym).

Jest przytulnie, stylowo i światowo, nieprawdaż.
Są dobra konsumpcyjne w lodówce:

Oraz używki i element estetyczny w postaci bieżniczka:

 Jest miniaturowo (w skali 1:24).

Lekcja zielarstwa

Od dłuższego czasu marzy mi się miniaturowy Hogwart. Projekt, pomimo małej skali (1:18, żeby pasował do potterowych figurek Popco), dosyć wielkoformatowy. Na obecnej przestrzeni życiowej raczej go nie zrealizuję, musiałabym dorobić się pracowni. Ale kto powiedział, że nie mogę zacząć od jakiegoś mniejszego kawałka?
W Ikei wypatrzyłam małe szklarenki z pleksi - o, takie (foto sklepu):

Tym sposobem wybór jakoś samoistnie się dokonał - zacznę od hogwarckich szklarni.

W ramach wymianki facebookowej weszłam w posiadanie małego drewnianego straganu:

...i od razu wiedziałam, co z nim zrobię.
Ciastka (nie bez trudu) odłupałam, przegródki wypełniłam masą kawową (fusy z kawy + klej wodny), a potem posadziłam mandragory ;)

 Są z fimo, tylko listki mają filcowe, z kupionych dawno temu ozdób.

Kolejna roślina występuje pojedynczo. Dionaea muscipula, inaczej mówiąc muchołówka (albo wariacja na temat), raczej nie zniosłaby konkurencji.

A to oczaste coś jest niewiadomoczym. Ale na pewno też jakąś fantastyczną rośliną.

Przede mną jeszcze sporo pracy - skrzeloziele, czyrakobulwy,  mimbulus mimbletonia... O postępach będę informować ;)

Zespół niespokojnych rąk

Zaniedbałam ostatnimi czasy bloga, chociaż miniatury wciąż powstają. Na przykład powstaje Stara. 

Ma jedną rękę, dwie (samobieżne) dłonie i włochaty korpus.

 Ma też twarz.

 Niezbyt urodziwą, niektórzy utrzymują, że męską.

Tak naprawdę, to ma już nawet włosy, ale ich nie sfociłam. Więc tymczasem na łyso.

 c.d.n.

Czekając na...

Dziad już gotowy:

Ciepło ubrany...

 Teraz może spokojnie obejrzeć "Dynastię", pojadając te swoje wuzetki, makowczyki.

O, te:

 

Albo podziergać na drutach, jak go najdzie ochota.

Czekając na Babę, która już się zbliża...

...nadciąga od strony przedpokoju.

c.d.n.

Design w szklarni

Dziś będzie o całkiem małym przedsięwzięciu - szybkiej, czysto estetycznej aranżacji, bez żmudnej pracy, rękodzieła i hiperrealizmów. Wszystko zaczęło się od tego, że przemeblowałam pokój w mieszkaniu 1:1 i zapragnęłam do niego jakiejś ładnej miniaturowej dekoracji.

Mebelki - ponad czterdziestoletnie, w trudnej skali 1:10 - kupiłam już kilka lat temu. Długo nie miałam pomysłu, w jaki projekt je włączyć, bo do moich syfiastych wnętrz PRL-u nie pasują z racji urody. Nie mają wiele wspólnego z kryzysowymi koszmarkami z lat 80.  - to zabawki nawiązujące do ikon polskiego designu lat 60./70.

Idealna do ich wyeksponowania okazała się szklarnia z Ikei, która dostałam niedawno w prezencie (z przeznaczeniem miniaturkowym właśnie) i też nie miałam na nią pomysłu. Pasująca tapeta, kawałek polarowej bluzy w roli wykładziny, kilka reprodukcji wyciętych z kalendarza - i wnętrze gotowe. Jest  nawet działająca lampka :)

Jedynym elementem przerabianym jest adapter. Dawno temu należał do mojej Barbie i początkowo wyglądał tak:

Po malowaniu chyba zyskał na realizmie. Komiksy o kocie Feliksie (na ich podstawie właśnie w latach 60. zrealizowano film animowany) wycięte z jakiejś francuskiej broszurki).

Dekoracje kilka razy zmieniałam i przestawiałam, ale ostatecznie jestem zadowolona z efektu. Zwłaszcza odkąd posadziłam na krzesłach drewniane psy - też z epoki ;)
Wnętrze nie jest do końca realistyczne, bo jasne, że mieszkania za PRL prawie nigdy nie wyglądały aż tak estetycznie (chyba że na filmach). Ale jednak projektanci z lat 60. i 70. do tego właśnie dążyli.

Stary i meblościanka

Prace nad domem Hildy trwają, ale równolegle robię też kilka innych rzeczy. Między innymi kolejny projekt z serii, powiedzmy, artystycznej. Czyli jeszcze jedno wnętrze w klimacie PRL. Albo post-PRL, bo przecież wielu starszych ludzi mieszkało tak jeszcze w latach 90. (z tej epoki jest telewizor), niektórzy zresztą mieszkają do dziś.

Hasła przewodnie - meblościanka, wypoczynek, sztuczne kwiaty, kryształy, dewocjonalia, kicz.
 

Mebelki to głównie zdobycze z allegro, całość umieściłam we wnętrzu, które pozostało mi po niedozbieranym domku del Prado. Podłoga też z tej kolekcji - idealnie sprawdza się jako prl-owskie gumoleum, bez powodzenia udające klepkę. Przeszklone drzwi zrobiłam z balsy (szyba to pleksi z folią samoprzylepną), brak im jeszcze zawiasów. Część drobiazgów w meblościance pewnie jeszcze wymienię na bardziej realistyczne, ale kryształy, kapliczka i kotek w ramce na pewno zostaną :).


Pośrodku tego całego kramu siedzi sobie Stary. Taki, o:
 

(Drugą dłoń też ma, żeby nie było. Po prostu jeszcze jej nie przytwierdziłam.)

Jest zrobiony z modeliny, drutu i filcu. W najbliższym czasie powinien dorobić się odrobiny włosów, a także koszuli i serdaczka. Miał też mieć wełniane kapcie, ale jestem tak dumna ze stóp, że Stary będzie jednak siedział boso:



 Skala - 1:12.

Myślę, że za jakiś czas spróbuję mu dorobić Starą do towarzystwa :).